هر پدیداری در این عالم – در هر سطحی که باشد؛ خواه تنینه و جانینه باشد، خواه رومانینه یا سخت‌افزاری و نرم‌افزاری – برای آن‌کس که توانِ گریستن و درک شهودی دارد، می‌تواند دریچه‌ای باشد برای دریافت حقیقت عظمای هستی. زندگی در ماهیت خود، نردبانی برای صعود است و زیستِ مردانِ هنر و فرهنگ همواره با نوعی «سوبلیمیشن» (تسامیک و عروج روح) و بالا رفتن توأم بوده است.