تی‌وی‌بان: این سریال جنگ ۱۲ روزه را بستر روایت قرار داد و با فضایی کمدی-فانتزی تصمیم داشت بخش مهمی از تاریخ معاصر کشور را به تصویر بکشد.
سریال منوچهر هادی در رسیدن به هدف ناکام بود و حتی صدای اعتراض رسانه‌های مختلف از اصلاح‌طلب و اصول‌گرا را بلند کرد. ما نیز نوشتیم «صفا با خانواده» فارغ از موضوع، اثری ناتوان در سرگرم‌کردن مخاطب است؛ چون نه قصه‌ای تازه دارد و نه پرداختی متفاوت. صرفا جنگ محملی شد برای بیان زندگی خانواده‌ای فقیر؛ با همان نشانه‌ها و سویه‌های تکراری.
همچنین منوچهر هادی نتوانست شخصیت‌هایی همراهی‌برانگیز خلق کند و بازی‌هایی خوب از بازیگران بگیرد. دود آن بیش از همه به چشم احمد مهران‌فر رفت که در نقش جدی و کمدی صاحب توان است. او در ترسیم شخصیت صفا، دزد خرده‌پا، بیش از حد کاریکاتوری بود و همین باعث شد مخاطب با یک کاراکتر جذاب مواجه نشود.
از قضا بار اصلی قصه و مفهوم پشت داستان بر دوش صفا قرار داشت؛ ولی چون طراحی و اجرا ضعیف بود؛ نتیجه نقش برآب شد. منظور سازندگان «صفا با خانواده» این بود که جنگ ۱۲ روزه مردم را متحدتر کرد و حتی آن مرد کم‌بضاعت و گاهی دزد؛ وقتی پای میهن در میان باشد؛ حاضر است جان خود را تقدیم کند. عجب حرف درستی و عجب پرداخت بدی!
اوج خام‌دستی سریال مربوط به قسمت آخر است که صفا نقشه مامور موساد را نقش برآب کرد. او سوار بر پهپاد شد و در نزدیکی یک نیروگاه کت خود را درآورد و روی پره‌های آن انداخت و پهپاد بر زمین خاکی افتاد. در فضای فانتزی «صفا با خانواده» چنین ایده‌ای پذیرفتنی است و کسی نمی‌تواند سکانس مورد اشاره را با محک منطق بسنجد. ایراد جایی است که اجرای سکانس فاقد قدرت بود و از نظر گرافیکی به کارتون‌های قدیمی تنه می‌زد! بنابراین ایثار و ازخودگذشتگی صفا بر جان ننشست.
در نهایت باید گفت تلویزیون در تصویری کردن موضوعات مهم باید وسواس به خرج دهد. موضوعی مثل جنگ ۱۲ روزه اما انعکاسی بد در «صفا با خانواده» داشت.