پای درد دل کتک‌خورهای فیلم‌فارسی‌های قبل از انقلاب/ قارون آه در بساط ندارد!
چهار «کتک‌خور» سینمای فارسی ــ قارون، شمس‌الله، طوفان و یدی قاسمی ــ از کاری گفتند که به تعبیر خودشان «نوعی مردن و زنده شدن» بود. از پرت شدن از پله‌ها و ساختمان‌ها تا کتک‌خوردن‌های طولانیِ شبانه، آن هم با دستمزدهایی که گاه به چند تومان در روز می‌رسید.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در فیلم‌فارسی‌های پیش از انقلاب، قهرمان بدون «کتک‌خور» معنا نداشت. پشت هر مشت پیروزمندِ جوان اول، مردانی ایستاده بودند که کارشان زمین خوردن، له شدن و بی‌نام‌ونشان ماندن بود. گزارشی که روزنامه اطلاعات در ۹ دی ۱۳۴۹ منتشر کرد، برای لحظه‌ای این چهره‌های حذف‌شده را به متن آورد؛ بدل‌کارانی که تماشاگر با دیدن شکست‌شان ذوق می‌کرد، اما خودشان زیر بار فقر و بی‌ثباتی له می‌شدند.
چهار «کتک‌خور» سینمای فارسی ــ قارون، شمس‌الله، طوفان و یدی قاسمی ــ از کاری گفتند که به تعبیر خودشان «نوعی مردن و زنده شدن» بود. از پرت شدن از پله‌ها و ساختمان‌ها تا کتک‌خوردن‌های طولانیِ شبانه، آن هم با دستمزدهایی که گاه به چند تومان در روز می‌رسید. طوفان می‌گفت همه درآمد سالانه‌اش پنج هزار تومان بوده و یدی قاسمی روایت می‌کرد برای صحنه‌ای که پنج روز زمین‌گیرش کرده، فقط ۵۰۰ تومان گرفته؛ آن هم با چک و سفته.
رنج ماجرا فقط به صحنه فیلم‌برداری ختم نمی‌شد. آن‌ها در خیابان هم تاوان نقش‌هایشان را می‌دادند؛ فحش، سنگ، پوست خیار و تحقیر. گزارش اطلاعات، در دل زرق‌وبرق سینمای فارسی، پرسشی ساده و تلخ مطرح می‌کرد: سینمایی که بدون این «مهره‌ها» کامل نمی‌شود، چرا سهمی از امنیت و کرامت به آن‌ها نمی‌دهد؟ سؤالـی که پاسخ‌اش هنوز هم آشناست.
شرح کامل این گفت‌وگو را از این‌جا بخوانید.
۲۵۹